Van geleidehond tot therapiehond: hoe Oslo en Liesbet samen groeien

Van ‘net niet’ tot onvervangbaar: Hoe Oslo uitblinkt als therapiehond

Niet elke hond die traint als blindengeleidehond, haalt de eindstreep. Maar soms opent dat juist de deur naar iets mooiers. Zo vond de jonge labrador Oslo, samen met kinderpsycholoog Liesbet, een nieuwe roeping als therapiehond. “Ik droomde er stiekem al langer van om ooit een hond in mijn praktijk te hebben,” vertelt Liesbet. “En toen kwam Oslo.”

Van geleidehond tot therapiehond

Oslo werd afgekeurd als geleidehond – niet omdat hij niet slim of gemotiveerd was, maar omdat zijn talenten elders lagen. Aangezien Liesbet en haar gezin zijn pleeggezin waren, kregen ze de kans om Oslo te houden… op voorwaarde dat hij een andere maatschappelijke rol kreeg.

Die keuze voelde evident aan, want Oslo had als pup al iets bijzonders. “Toen een van mijn kinderen erg verdrietig was en die emotie ook groots toonde, was Oslo niet bang, maar liep hij er juist spontaan naartoe om troost te bieden,” herinnert Liesbet zich. “Geen training, geen commando, maar pure intuïtie. Toen dacht ik: dit is geen gewone hond.”

Vandaag klopt dat vermoeden helemaal: Oslo schittert als volwaardige therapiehond in Liesbets praktijk.

Eerst twijfel, dan vertrouwen

De overstap naar de opleiding Animal Assisted Therapy (AAT) bij AAP vzw kwam er echter niet vanzelf. “Eerlijk? Ik was eerst behoorlijk koppig,” lacht Liesbet. “Ik was net gestart als zelfstandig psycholoog, dus het financiële plaatje woog door. Bovendien dacht ik: waarschijnlijk overlapt dit grotendeels met wat ik al geleerd heb bij BCG. Waarom nóg een opleiding volgen?”

Wat haar overtuigde, was een gesprek met het AAP-team. “Ik voelde meteen: dit is geen theoretische opleiding. Dit gaat over mij en mijn hond. Alles is hands-on, persoonlijk, afgestemd op jouw situatie. Dat gaf vertrouwen. En ik ben zó blij dat ik die sprong gewaagd heb.”

Oslo als co-therapeut

Vandaag is Oslo veel meer dan een stille aanwezige in Liesbets praktijk: hij werkt écht mee. En dat maakt een wereld van verschil. “Toen ik pas begon, zat Oslo vaak gewoon naast me tijdens sessies. Leuk voor de kinderen, maar hij had geen duidelijke rol,” vertelt Liesbet. “Ik vond dat jammer, want ik wist dat hij meer in zich had. Dankzij de AAT-opleiding weet ik nu hoe ik hem doelgericht kan inzetten.”

Zo legt Oslo parcours af die kinderen voor hem bouwen – ideaal om leiderschap of samenwerking te oefenen. Soms bepaalt Oslo zelf de route, zodat kinderen leren volgen en zich afstemmen op zijn gevoel. En wanneer een kind angst voelt voor honden, wordt Oslo een veilige spiegel: zijn lichaamstaal helpt om emoties bespreekbaar te maken.

“Kinderen met autisme of hoogbegaafdheid vinden vaak moeilijk woorden voor wat ze voelen,” legt Liesbet uit. “Oslo helpt om dat tastbaar te maken. Hij laat hen ervaren hoe je je kan inleven in iemand anders, zelfs als die ‘iemand’ vier poten en een staart heeft.”

Meer dan ‘een hond inzetten’

Wat Liesbet het meest verrast heeft, was dat ze zelf ook anders leerde kijken naar haar relatie met Oslo. “Bij BCG ligt de focus terecht op wat een hond kan en moet doen voor zijn slechtziend baasje. Maar bij AAP vertrokken we vanuit de hond zelf: zijn karakter, zijn grenzen, zijn wensen. Dat was een nieuwe kijk. Ik dacht altijd dat ik veel inlevingsvermogen had, maar ik had er nooit in die mate bij stilgestaan wat een hond zelf voelt en verlangt. Nu probeer ik altijd Oslo’s kant van het verhaal te zien.”

Die blik maakt haar werk rijker. “Oslo heeft nood aan uitdagingen, dat merkte ik van bij het begin. Dankzij AAP weet ik hoe ik hem die kan geven, zonder dat hij alleen maar ‘moet presteren’. Het welzijn van de hond staat gelijk aan dat van de mens. En precies dat maakt de Animal Assisted Therapy zo waardevol. Oslo was altijd al meer dan een huishond, en nu krijgt hij de kans om dat ook te tonen op zijn eigen manier.”

Een opleiding die meegroeit

De AAT-opleiding kreeg onlangs een grondige vernieuwing, en Liesbet zat mee in de eerste lichting. “Wat ik sterk vond, was dat onze feedback echt meetelde. Je voelt dat AAP de opleiding niet uit een boekje haalt, maar samen met ons vormgeeft. Er kwamen uiteenlopende experts langs – een dierenarts, onderzoekers, psychologen – en toch bleef alles heel praktisch en toepasbaar.”

Voor de toekomst wil Liesbet vooral blijven leren. “Hondentaal beter begrijpen, nuances in gedrag herkennen… Elke hond is anders, elke cliënt is anders. Dat maakt het spannend en interessant om je in hun taal te verdiepen.”

Een boodschap voor twijfelaars

Wat Liesbet anderen zou aanraden die twijfelen over de AAT-opleiding? “Gewoon doen. Ik had zelf mijn bedenkingen, maar nu voel ik me zóveel zekerder. Ik weet wat ik doe, waarom ik het doe, en wat het betekent, voor kind en hond. Oslo is in mijn praktijk niet enkel ‘leuk om erbij te hebben’. We werken samen op een dieper niveau, met respect voor elkaar.”

Ben jij zelf trainer, therapeut of actief in de zorg en zie je mogelijkheden voor een hond in jouw team of praktijk? Neem gerust contact met ons op. Samen onderzoeken we wat er mogelijk is – voor jou, voor je cliënten, en voor een hond die staat te popelen om het verschil te maken.

Wie schreef dit artikel?

Virginie Van Dael is copywriter, schrijfcoach en redactrice. Ze helpt auteurs en ondernemers bij het treffend verwoorden van hun verhalen.

Meer weten? Neem een kijkje op studioboris.